Gül Yarası

avuçlarında kaybolan ellerimle sana uzanıyorum tutup yeşertmek için seni sözcüklerimiz birer yarasa gün ışığında uçamıyor yakana asılı bir utanç olmuş göğsüne takılan saçlarım ellerim o kadar az kollarım o kadar kısa ki eksiklikler getiriyorum sana düşle yamanmış sevda gece aynalara düşünce karışıyor saçlarım bir ben bir deniz tutuyor seni konuştuğun uçurumlarda yankılanan ismimin isim anası kim gözlerimi al defter aralarında kurut şimdi benim sustuğum sözcükler düşlerinden mektup olur çıkar mı... kendini kanatmadan alabilir misin gülü avucuna...