Ay-na

yeryüzünün güneşi inkarında büyüyor gece ay dünyanın aynalar insanların gerçeğini söyler diyorsun yanılsama! evimdeki saksıları çoğaltıyorum gündüzleri beni alıp geceleri seni veriyor menekşeler, sardunyalar çocuklar ve çiçekler geceleri büyür diyorsun ya büyükler, büyüdüğünü sananlar.. az sonra dolunay. kaldırıp başımı göğe, yüzünü arıyorum kaldırıp başımı göğe, yüzümü arıyorum bölüp aklımı, bölüp uykumu gözlerime iniyor karanlık uzun saçlı gece bir avuç gökyüzünü asabilsem tavanıma düşünsem, düşün-sem.. o karanlıktan oyduğum kaç tane gözlerin sığabilir ki aklıma döndükçe bu başım böyle yörüngemde kalacaksın oysa sen kendine yeni bir dünya bulmalısın cam saydamlığında bakıyor diye gözlerin sırlar koydum ardına delik deşik ettim tüm duvarlarımı karanlık odalarıma sızınca yüzün ışık aldı bütün fotoğraflarım benzemiyor artık hiç biri diğerine insan kaç kere kaybolur başkasının sözlüğünde hangi anlam örter üstünü ya da unutmak bir ismi bir bir bütün anlamlarının üstünü çizmek midir? kısalım gecenin ışığını ayı unutalım, ayları unutalım ve bütün aynaları kıralım şimdi ne çıkar yüz yüze sonsuzluğuz işte!