İki Oda Bir İstanbul

evim iki oda bir istanbul üç cephesinden seni görür biri düşlere bakar ben hep düşlere çıkardım asılı ip merdivenlerden kanatlarım yoktu henüz çocuktum o merdivenlerde düştüm kırlangıçlar büyüttü beni köşe kapmaca oynadım misafir gittiğim her masalda ebesi olduğum oyunlarda kanatlarım çıktı uçmayı öğrendim çatılarda şarkı söylemek için evim iki oda bir istanbul bir kapısı sana açılır bir kapısı sokağa benim sokaklarım hep çıkmazdı birgün öğrendim caddeleri caddelerde yürümeyi koşmayı da bilmez, kaçmak sanırdım güneş beni kovalarken anladım koşarak geceye varıldığını sabırsız bir saatte büyüyünce adımlarım gitmeleri öğrendim başka gecelerde konuşmak için evim iki oda bir istanbul dar gelir bana içinden ırmak geçmeyen ev