Dönüşüm

O minik bir fasulye tanesiydi, Beyazlar üzerinde kırmızı benekli, Aykırı dururdu diğerlerinden, Aşık olmuştu bereketine toprağın, Ve doğurganlığına, Adı yok zamanlarda,mevsimsiz… Attı kendini toprağın kucağına, Esti çılgın rüzgar,yağdı deli yağmur, Direndi sellere, sürüklendi, Islak toprak kokusuyla yüreklendi. " Tamamdedi toprak,insafa gelerek, " Seni içimde büyütmek gerek… Cemre düştü,açtı parlak güneş, Yüzünü göstererek… Sancılar içinde çatladı, filizlendi, Anladı ki; özlediği maviyi görecek… O şimdi yürekli bir filiz, Yeşillenmiş başını göğe uzatan, Ayrı dursa da diğerlerinden, Yaşam sevdasından alarak cesaretini, Esse de rüzgar, yağsa da yağmur, Cılız gövdesine suyu çekerek, Yırtacak mavilikleri… Durmaksızın büyüyecek yükselerek