Dolunay Yoksa Uyuyamaz

Ölülerimiz gibi dirilerimiz de suskun un ufak olup dağılan düşler yitik kül olduğu yerden kalbin, savrulmayı dememiştik ama bildik ve bileceğiz Ey seni soruyorum ey sana şimdi O hengamede, o karışıklık içinde Şeytan'ın dansına alkış tutarken eller patlayan bir sorgu var gözlerimde sessizliği anlamak mı hayra yormak benim işim değil su yerine dibinde ateşler yakılan duvar diplerinde bıçak çekilen usulca izledin mi yeni açılmış bir çiçeğin bozgununu? Gözleri karaydı bir boncuk gibi çelimsiz ve pıtraklıydı elleri sana uzanan düşerken yavru bir serçe dalından derin yarıklar içine alınırken hangi çizgisinden öpecek hayatın bilir miydi saklıyı? Toprakta başağa düşerken ekin yeniden bularak dengesini yağmur öncesi ve sonrasından habersiz onlara ki gelincik olmak kırmızı umut beslemeyi öğretmedik umudu nasıl bilsin ekin tarlasında gelincik olmayı? Hızlı trenin ardından koşarken ölüm sen görmedin veya görmezden geldin mezarlık diplerinde ensesindeydi oysa ölümün kokusu mor beyaz zambak kokusunu hiç bilmedi kokunun adı var mıydı? Uykusuz bir çiçeğin gözleri kapanırken kendiliğinden ve kendinden duvar diplerinden çekiliyor ay düşler soğuk çizgilerde gezinir örümceğin ağı dolanırken boynuna anne kucağında sanıyor kendini bir ateş yakıyor kendinden içeri ateşi besledin mi? Haydi git işine be adam! uzaklardan siren sesi geliyor kulağına köprü altı cinnetini sayıklatma diye ipeksi bir zar kaplıyor çocukluğun bedenini örtecek meyve bahçelerinde uzayan adımlar nasıl bastıracak açlığın sesini kimsesizliğin acılı siren sesi mi? Bir tren sesi geliyor uzaklardan içi ürperen ve ürperten bir tren bu sesinden tanır çokluk çizgilerde yiten bir korkak tren geceye kaybolurken yine tren hep hızlı giderdi kaderinden hangi çizgide kaldığını ana yüreğinin kimden sorsun şimdi düşünde? Gelincikler solarken ekin tarlasında bir yavru serçe düşüyor dalından yeni bir örümcek ağını kurarken hayat eksilenler oluyor çiçek kokularından ey seni soruyorum ey sana şimdi nasıl uyanılır yanlışların derin uykularından?