Aşk-ı İlan

Bu üftâde kuluna biraz merhamet eyle Arada bir de olsa sende aşkından söyle Kararmasın asuman yıldırma beni böyle Etme cancağızım gel sen de Hüdadan dile Canı geçirme candan el insaf derim aman İstediğim nefesin sunduğun sanki ferman Zulmetme daha fazla kelamın kordur yaman Ver o gönül sesinden kubbe de hoştur sedan İzanına sığındım niyazım yalnız ülfet Ayan beyan meramım, anlamıyor mu afet? Yanlış mı şetareti, eçheldir yürek affet Etme cancağızım gel bu aşk Hüdaya külfet Sen yüreğimde ki al, alnımda ki kar beyaz Hangi mevsim tutunur, sen hem kışsın hem de yaz Sen cansın ey cananım har ortasında ayaz Sun gönül fasılından şöyle inceden bir saz Sevgi dağarcığımda, lokmana hasret oldum Ben seni aramadım tam yüreğimde buldum İnşirahı olmayan toprağında yoruldum Etme cancağızım gel aşkı Hüdadan sordum Can evimde bu deprem, dar gelir bana evren Cihana doğmaz bedir gülmez ise o çehren Son cüdadır bu bana ant olsun ki mecburen Sor gönül yargıcına vuslatın yâre mübrem Gönlümün çağlayanı koca bir çöle döndü Seraplar tümden düştü gündüz gece de söndü Güzergâhın meşakkat acıya yüzüm sürdü Etme cancağızım gel bu aşk Hüdayı üzdü Ay düşer paralanır yakamozsuz kumsalda Yemin olsun Gök çürür bilinmezse bu sevda Kırılır her bir dalga bense derin sularda Dal gönül dalgıcınla vurgun ol sen de cana Gecelerim esriktir gönül harabatımda Yoktur dahlim bilirsin o günah kitabında O ki cennet kokusu senin dudaklarında Etme cancağızım gel Hüda bile isyanda Aczim mükerrer ise yine makamım dergâh Meczupsa gönül meczup her daim mazlum nigâh Aşkına duçar olmuş cümle cemil berzahta Üfle yıkılsın dünya, yak! Bad-ı sabahta