Aşk Yemedi

Vakti zamanında bir evren vardı Bozdu suları, kuru topraklı Kısırdı kadınları erkekler dölsüz Yüzsüzdü gecesi biraz da öksüz Sarıp sarmalamıştı karanlık nursuz Ezansız, sabahsız ve de aysızdı… Vakti zamanında bir evren vardı Cansızdı insanları sanki ruhsuzdu Sazlar şarkısız türküler yurtsuz O bildiğin mikrop bile mikropsuz Çoban kepeneksiz ve koyunsuzdu Hiçlik vardı ortada, sonsuzdu… Bir gün bir yürek doğdu evrene AŞK koyalım adını söyleyin ebeye Pembe kundaklara sarın o kızı, incinir bebe… Kâinat silkindi kendine geldi, ay doğdu geceye Hadi be! Böyle bir şey oldu mu sence? Kim bilir, belki doğruydu masalın başı Karışmıştı insanın ekmeği aşı Hatta eminim gözler de şaşı Kördü yürekler kördü, kaplayan yastı arşı Erensiz, evliyasız, dinsiz, kitapsız başı Onlar hiç öğrenmediler o tinsel marşı Doğmadı onlara aşk onlar tanımadılar aşkı… Kapkaraydı bu masal, polyannayı kurt yedi Pinokyo bu evrene en doğrucu seçildi Cadı süpürgesiyle başköşe misafiri Şimdi fare dev oldu, üstüne yuttu fili De hadi de ye hadi ye! Bu masalı aşk bile yemedi be! Yemedi… O yüzden evrene aşk doğmadan gitti… Masal bitti!