Hep Dedim

Altın olsa zincirin bağlama yüreğini Kendi ellerinle yaratma köleliği Etme şu kula kulluk, gel biraz dinle beni Bulaşma bu davaya karartma günlerini Kör edersin gözünü ışığı bulamazsın Bir asır yalvarsan da sesin duyuramazsın Geçirdin artık dostum, tavsiye dinlemedin Türap ettin ömrünü ellerini vermedin Sen şimdi çöl sanırsın yürüdüğün bu yolu Bağlanmış gibi dilin, sanki şakır yüreğin Yalın ayak gezersin sırtında aba kürkün Yaz ortasında donar soğukta ter dökersin Sen şimdi şu güzelim ömrünü helak bile edersin Doğru dürüst uyumaz iki lokma yemezsin Dayanırsın şaraba gece gündüz içersin Bir de isyan edersin… Sana söylemedim mi, bulaşma demedim mi Zincir altın da olsa bağlama demedim mi? Şimdi bu çile senin, ne diye ağlıyorsun Verdin gönlünü işte, sönmez ateşlerdesin Öyle biçare bakma, hiç ulema değilim Senin geçtiğin yoldan çok evvelden geçmiştim Hala yüreğimde kan hala yangınlardayım Kalkamadım diz üstü hala yataklardayım Gayrı bahar bulunmaz, ömrün donarak geçer Dalma derine dedim bu vurgun adam seçer Sana dedim de sanki kendim bilebildim mi Şu yürüdüğüm yoldan geri dönebildim mi? İşte o yüzden sana öyle deli yalvardım Yemyeşil filizlerin hazan olamasın dedim Beyaz dokunsun sana kara değmesin dedim Bu dünyaya bir kişi yanmaya yeter dedim Ben yandım be dostum, gel sende yanma dedim Hep dedim hep dedim, sense hiç dinlemedin...