Korkarız Bre!

Gecenin en içinden bir afet-i har doğdu Dediler ki davranın bildiğimiz "gün" buydu Telaş içinde herkes, sanki nefesler boğdu Toplan düdüğü mü bu bütün kulaklar duydu…. Sûr'a diyordu hani İsrafil üfleyecek Hani o gün diyordu hesaplar ödenecek Bütün yalanlar bitip gerçekler söylenecek Hani günahsız kulu melekler süsleyecek… Oy dedi bir yabancı bura cehennem midir? Bu kadar insan gelmiş benim yerim neredir? Gök kubbe yere düşmüş dünya tersinde midir? Yoksa öldük mü biz, TANRIM son emrin midir? Saf saf olmuş melekler yüzlerinde hüzün var İnsan denilen kula işte bugün meydan dar Orta yerde bir mizan yanı başında har Ne etsek diyen yüzün yürek ortası kar… Ey Rabbim! Bizi, o amansız ateşten senin rahmetin korur Sen yarattın bizleri adın her canda durur Hatasız olamadık bizi de kusur vurur Affet Rahman adına nar ateşin savurur… Hepimizi topladın deryada damla kaldık Ürkütme daha fazla bak dersimizi aldık Aç cennet kapısını düşü kâbusa sardık Yakma ey yüce Rabbim dünyada seni andık… Senden bir nida gelsin emret meleklerine Affettim kullarımı söndürün ateşi de Senin rahmetin büyük üflesen biter işte Korla sınama bizi, anla korkarız bre!