05:57

Bir daha hiç bu kadar mutlu olamayabilirim İlk ve son olabilir bu an, Ve son bulabilir bu şarkının bitmesiyle Son bulabilir insanların susmuş sesleriyle... Şehre akıtıyorum ertelenen günlerin pusulalarını. Kaybolmuş bir ırmağın denizi arayış çabasıyla saçmalarken, hayat vermesi gibi dolaştığı topraklara... Gerçeğini bulana dek dolaşacak bu keman sesini; (Sonsuza dek kaybolacak bu keman sesini) Şehre bırakıyorum penceremden Hayat versin diye tüm güzel çocuklara... Mutasyona uğramış ağlak suratların morga çağrılışı, Lojistik bir bilmecenin ötesine geçemeyen hayatların yıkılışı, Lüks dairelerdeki perdelerin havaya uçuşu Hepsi bu sese monte edilen güçle beraber şehre süzülüyor penceremden Bir daha hiç bu kadar mutlu olamayabilirim İlk ve son olabilir bu an Ve son bulabilir bu şarkının bitmesiyle... Şehrin damarlarına şırıngalıyorum yüksek dozda bir dinginliği Ölümcül bir hastalığın pençelerinin mucizevi son buluşu gibi Bir ülkenin istiladan kurtuluşu gibi Kısır bir kadının özlemini doğuruşu gibi... Bir daha hiç bu kadar mutlu olamayabilirim.