Ruh Artığı

Uğultulu ve uçsuz bucaksız bu dağ evinde yabani yapraklardan toprağa süzülen bir ses damlası; ölüm... her gece Burada olmayı ben istedim Ben kendim, Kendimden kalanım Ruh artığı'ndan başka bir şey değilim şimdilerde... Gökyüzü kaybolup gitti Ölüm topluyorum yaprakların arasından bize Bir sana, bir bana Bir bana, bir sana Sen; hayatın gizil gücü Başlan da gel artık... Duvarları tırmalıyorum... Kan, cam kırıkları Kurumuş kelebek cesetleri... Oysa ben hep gösterişli kadehler Ve inci küpelerimle ağırlamak istemiştim seni Gülümsedim her kapı açışımda Sen değildin Sen ol diye bekledim... Sen; hayatın gizil gücü Aşk... Başlan da gel artık Ölümüme...