Aşk Unuttu Beni

Salıverdim kendimi esen rüzgârlara her seferinde sana savurdu parçalarımı ey aşk! oysa unutmuştun beni zamana yenik düştüğüm lal bir gece de şimdi hangi günahının bedelini ödeyipte geliyorsun hangi vakitsiz yağmurlarda arındıracaksın kendini yetmedi mi ömrümün tufanlarındaki gelgitlerin dindirecekse öfkeni ben razıyım bütün bu şehrin acılarından bir nefes çekmeye ha bir eksik ha bir fazla neyi değiştirir ki hem yüzümdeki bütün gülüşlerim emanet bana sevinçlerimin öte yanı yok yitirdim birer birer gözlerinin eksenindeki yalancı baharların sorgusunda... Şimdi bana kalan zulamda mülteci bir yalnızlık intihara meyilli bakışlarındaki darağacında kelepçelenmiş masumiyetim...