Ben

düşlerim uzuyor gecenin herhangi bir vaktinde belli belirsiz yanan bir sokak lambasının loş ışığı vuruyor alnımın yazgısına karanlıklara boğulan bir sokağın sonu oluyorum korkuyorum ürkek bir sokak çocuğunun gözyaşlarında kayboluveriyorum ve vuruyor beni şakağımdan geçmişim ellerim faili mechul bir sevdanın izlerini taşıyor oysa ben çalınan baharlarımı arıyordum yasak bir ezginin son mızrap darbelerinde... oysa ben gülümsemeyi öğrenemeyen fotoğraflarımdaki çocuk gözlerimin sebebini arıyordum... Varsın varsın sona ersin umutlarım sönüversin denizfenerim aşinasıyım bu karanlık zifiri dehlizlerin kimsesiz bir çocuk gibi asi ve yalnızım kim korkutabilir ki beni kim sorgulayabilir ki beni puslu gecelerimin sonunda solgun yastığıma dökülen gözyaşlarımın dışında kim anlatabilir ki beni! .. Ve bitsin istiyorum üstüme gelen bu kalabalık boşluk çözülsün diyorum bu lanet kördüğüm sonu çıkmazlarla biten bu garip labirent hem yönümü bulacak hiçbir şeyim de yoktu ne ellerimde ekmek kırıntıları ne de topladığım çakıl taşları hayatın tam ortasında koskoca bir denklemdim bilinmeyendim bilinmezliğe giden herhangi bir yolun sonunda Oysa ben dostum diyebileceğim birini arıyordum ardına bile bakmadan çekip giden cellatlar ülkesinde oysa ben kendimi arıyordum yakılmış kayıp bir haritanın içinde! ... Ankara 2001