بخش ۱۴ - المنشأ

اندر ایام دولت مأمون بود نسطور نام یک ملعون کرد بر رأی خویشتن تأویل متشابه چو دید در انجیل گفت الله داشت سه اقنوم کان وجود و حیات اوست و علوم کلمه است آن وجود بر تصحیح که بدان متحدشدست مسیح چون در انجیل دید لفظ پدر وز مسیحا پدید گشت اثر شبهه​ای اوفتاد در رایش تا بلغزید از آن نظر پایش مبتلا شد در اتحاد و حلول دوزخی گشت باز آن به دو پول ناگهان مذهبی از آن بر بافت بگرویدند بدو و شهرت یافت پدر و روح قدس و نفس پسر متحد داشت او به عین و اثر رای یعقوب و رای ملکا هم اندرین هرزه نیست از وی کم اتحاد است در عقول محال چیست این هرزه​های تنگ مجال از پدر گفتن اصل بود مراد نفس کلی که مبدء است و معاد لفظ روح الله است عین مجاز همچو بیت الله است در اعزاز حق تعالی که مبدء اشیاست پیش هر کس ز نور او جانهاست روح هرچیز کان بود دایم که بدان کالبد بود قایم همه قایم به نور قیومند خواه مسعود و خواه میشومند لیک تخصیص بهر تعریف است وین اضافت برای تشریف است