بخش ۴ - الضلال المبین

در حدوث و قدم بسی نقل است وان همه شک و شبهۀ عقل است عقل مشایی ز دین مایل به قدیم و حدوث شد قایل قدم آسمان به ذات و صفات گفته جز وضع و هیأت و حرکات عنصر و مایه را به شخص دگر نوع هر جنس و جنس​های صور نزد ایشان همه قدیم بود چه کند عقل چون سقیم بود کرد رسطالیس اول این تفصیل یافت آخر ز بوعلی تکمیل شبهه​ای چند از خود اندیشی کرده دستور کفر و بدکیشی تا که برخیزد این تردد و شک بنگر اندر جوابها یک یک وان حکیمان که پیش از او بودند هیچ قیدی بر آن نیفزودند جملۀ ذات​ها قدیم الذات دیده و محدثی نه جز که صفات اصل عالم سریع و خواه بطی آب دانست تالس ملطی انکساغورس آن خلیط گرفت وندر او جزوها بسیط گرفت نزد او هیچ استحالت نیست جز بروز و کمون حوالت نیست وان ذومقراطس اصل عالم را به توهم گرفته از اجزا کری الشکل هر یکی و مدام متحرک به ذات ذواقسام گفت کافتاد اتفاقا آن بهم و گشت از آن فلک گردان