بخش ۱ - بسم اللّه الرحمن الرحیم

حمد و فضل خدای عزوجل هست بر بنده واجب از اول آن کریمی که داد روز نخست اعتقاد صحیح و رای درست قوت جسم و فکرت جان داد زین دو نعمت به آنکه ایمان داد داشت آنگه ز لطف یزدانی مذهب اهل سنت ارزانی مذهب پاک و صافی از تخلیط دور از افراط و خالی از تفریط راه حق آن بود که در وسط است غیر از آن شک و شبهه و غلط است زانکه خیرالامور اوسطها اشرف الکاینات اقسطها هر دو در عقل و نقل مذکور است همچو امثال عام مشهور است خواجه در پیش و این گروه ز پس نیست با آفتاب بیم عسس خوانده قل هذه سبیلی را داده هر یک بدو دلیلی را دامنش را گرفته دست آویز حجت عذر روز رستاخیز باز قومی ز زمرۀ ایشان دیده صدق و صفای درویشان جذبشان در کشیده از ره جیب تا به خلوتسرای عالم غیب دیده صانع به صنع و آمده باز فارغ از عکس و طرد و شیب و فراز او لم یکف در ره ایمان به تمثل گرفته از قرآن قطع کرده ز بدو تا انجام راه آفاق و انفسی به دو گام زان ز سر وجود آگاهند که حریفان لی مع اللهاند کرده بی گرم و سرد و بی تر و خشک رتبتش تربت عرب را مشک جرعۀ شربتی که ذوق آمیخت خواجه بر خاکیان امت ریخت زان طلب کن ز صدر بوبکری جرعۀ جام صب فی صدری باز جو هم ز قلب پاک عمر رشحۀ فیض فضل پیغمبر اندر آشام از کف عثمان غرقه از آب چشمۀ حیوان ذوق دانش طلب ز باب علی انت منی شنو خطاب علی صد هزاران درود باد و سلام بر روان مبلغان پیام خاصه بر روضۀ مطهر پاک الذی قال ربه لولاک بعد از آن بر روان قوم گزین آل و اصحاب پاک و پاک آیین آنگهی بر روان شیخ کلام بوالحسن اشعری امام انام آنکه بنهاد بهر طاعت را مذهب سنت و جماعت را پس بر ارواح سالکان طریق شاه بازان عالم تحقیق زینهار ای عزیز هر دو جهان قدر ایمان خویش نیک بدان تا به هر شبهه ای ز بی رایی عقدۀ اعتقاد نگشایی پند از این روزگار رفته پذیر تا نمانی به بند عقل اسیر وارهان خویش را ز چون و چرا تا چه خواهی فطانت بت را