بخش ۶ - در تحقیق نماز

خشوع مومنان جان نماز است از آن معنی که با او دوست راز است اگر از جان و دل با حق به رازی یقین می دان که دایم در نمازی اگر چه افضل طاعت نماز است فضیلت بیشتر اندر نیاز است مصلی را فلاح اندر خشوع ست خشوع دوستان در عین جوع ست ازیرا جوع باشد قوت مردان شکم چون پر شود می دان ز شیطان ببر از خلق و با حق گیر پیوند به کلی اقتدا کن رکعتی چند ز اول بفکن این دنیا پس سر پس آن گاهی بگو الله اکبر ز خاطر دور کن افعال منهی به قول و فعل گو وجهت وجهی چو استادی دوانستی که جای ست به هر سویی که روی آری خدای ست چو میدانی که نیت چیست باری به نیت کن چو خواهی کرد کاری قرایت چیست با حق راز گفتن نیاز خویش با حق باز گفتن حضور قلب می باید در این کار اگر داری وگرنه رو به دست آر اگر چه ما نمازی می گزاریم ولی در وی حضور دل نداریم خداوندا حضوری بخش ما را اجابت کن به فضلت این دعا را تو را تا بود تو اندر وجود است تنت فارق چو شیطان از سجود است ولی چون بود خود را ترک کردی برو کن سجده اکنون زانکه مردی برو نیت نکو کن پس قدم نه که نیت مومنان را از عمل به نماز پنج وقتی سهل باشد توان کردن چون این کس اهل باشد نماز مومنان این بد که گفتم به یک معنی و دیگرها نهفتم نماز مخلصان برتر از این ست ندانستی ش پنداری همین است نمازی کان به حق دین را ستون ست یقین می دان صلوه دایمون ست بسی خفتی کنون برخیز از خواب جماعت فوت خواهد گشت دریاب نخست از فاتحه بشناس خود را بخوان پس قل هو الله احد را نماز معنوی زان علی بود که جان او ز نور حق جلی بود که پیکان برکشیدش مرد از پای نجنبید از حضور خویش از جای تو هم گر عابدی بگذار عادت که این ست ای اخی سر عبادت نمازی کز سر صدق و صفا نیست اگر در کعبه بگذاری روا نیست مکن سهو نمازت در ره دین بخوان یک راه ویل للمصلین نمازی کان به سهو آری تمامت جزایش ویل باشد در قیامت برو جان پد بشنو ز محمود کز اینش جز نصیحت نیست مقصود نماز از صدق کن کان ست اولی که تا یابی جزایش قرب مولی