غزل شمارهٔ ۱۰۱۴
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
خوش در میخانه ای بگشاده ایم
باده نوشان را صلایی داده ایم
جام می بر دست و رندانه مدام
سر به پای خم می بنهاده ایم
در خرابات مغان مست و خراب
بر در میخانه ای افتاده ایم
خرقه خود را به می شستیم پاک
فارغ از تسبیح وز سجاده ایم
در هوای عاشق باده پرست
دایما بنشسته یا استاده ایم
بنده سید شدیم از جان و دل
از همه ملک جهان آزاده ایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş