غزل شمارهٔ ۱۰۱۴

نشیه یأسم غم خمار ندارد دامن افشانده ام غبار ندارد نیست حوادث شکست پایه عجزم آبله از خاکمال عار ندارد شبنم طاقت فروش گلشن اشکم آب در آیینه ام قرار ندارد پیش که نالم ز دور باش تحیر جلوه در آغوش و دیده بار ندارد عبرت و سیر سواد نسخه هستی نقش دگر لوح این مزار ندارد شوخی نشو و نمای شمع گدازست مزرع ما جز خود آبیار ندارد کینه به سیلاب ده ز نرمی طینت سنگ چو شد مومیا شرار ندارد هرچه توان دید مفت چشم تماشاست حیرت ما داغ نور و نار ندارد کیست برون تازد از غبار توهم عرصه شطرنج ما سوار ندارد نی شرر اظهارم و نی ذره فروشم هیچکسی های من شمار ندارد خواه به بادم دهند خواه به آتش خاک من از هیچکس غبار ندارد چند کنم فکر آب دیده بیدل قطره این بحر هم کنار ندارد