غزل شمارهٔ ۱۴۵۲
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
درد می کش که تا دوا یابی
درد می نوش تا صفا یابی
ای که گویی خدای می جویم
بگذر از خود که تا خدا یابی
گر نوایی ز عارفی جویی
بینوا شو که تا نوا یابی
گر گدایی کنی چو درویشان
هر چه خواهی ز پادشا یابی
بزم عشق است و عاشقان سر مست
به ازین مجلسی کجا یابی
از فنا خوش بقا توانی یافت
رو فنا شو که تا بقا یابی
نعمت الله را اگر جویی
به خرابات رو که تا یابی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş