غزل شمارهٔ ۱۴۷۹
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
گرچه آب حیات را مانی
در جهان جاودان کجا مانی
ای که گویی به پادشا مانم
غلطی کرده ای گدا مانی
بر سر پل چه خانه می سازی
زود باشد که بی سرا مانی
ما چنین مست و تو چنان مخمور
که به رندان بزم ما مانی
درد باید که تا دوایابی
درد چون نیست بی دوا مانی
از رفیقی سید عالم
حیف باشد اگر تو وامانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş