غزل شمارهٔ ۱۴۷۹

نیرنگ امل گل بقا بود امید بهار مدعا بود کس محرم اعتبار ما نیست آیینه ما خیال ما بود حیرت همه جا ترانه سوزست آیینه وعکس یک نوا بود شادم که شهید بیکسم را خندیدن زخم خونبها بود خونی که نریختم به پایت پامال تحیر حنا بود آن رنگ که آشکار جستیم در پرده غنچه حیا بود دل نیز نشد دلیل تحقیق آیینه به عکس آشنا بود گر محرم جلوه ات نگشتیم جرم نگه ضعیف ما بود فریاد که سعی بسمل ما چون کوشش موج نارسا بود گلریزی اشک بوی خون داشت این سبحه ز خاک کربلا بود بر حرف هوس بیان هستی دخلی که نداشتم بجا بود بیدل ز سر مراد دنیا برخاست کسی که بی عصا بود