غزل شمارهٔ ۶۰۰

مرا حالی است با جانان که جانم درنمی گنجد چه سودایی ست عشق او که در هر سر نمی گنجد خرابات است و ما سرمست و ساقی جام می بر دست در این خلوت سرای دل به جز دلبر نمی گنجد چو غوغایی ست دردا و که در هر دل نمی باشد چه سودایی ست عشق او که در هر سر نمی گنجد دلم عود است و آتش عشق و سینه مجمر سوزان ز شوق سوختن عودم در این مجمر نمی گنجد چه حرف است اینکه می خوانم که در کاغذ نمی یابم چه علم است اینکه می دانم که در دفتر نمی گنجد برو ای عقل سرگردان گران جانی مکن با ما سبک روحان همه جمع و گران جان درنمی گنجد ندیم مجلس شاهم حریف نعمت اللهم لب ساغر همی بوسم سخن دیگر نمی گنجد