غزل شمارهٔ ۸۹۷
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
من سودازده با عشق درافتادم باز
دل به دست سر زلف صنمی دادم باز
آستان در او قبله حاجات من است
روی خود بر در آن میکده بنهادم باز
کار رندان جهان بسته نماند دیگر
چون من مست در میکده بگشادم باز
می خورم جام غم انجام به شادی ساقی
غم ندارم ز کس و عاشق و دلشادم باز
هست بنیاد من از عاشقی و میخواری
رفته ام بر سر آن قصه و بنیادم باز
نکنم عیب اگر توبه شکستم دیگر
یافتم آب حیاتی و در افتادم باز
بنده بندگی سید سرمستانم
از چنین بندگیی بنده آزادم باز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş