شمارهٔ ۱۹۵
ا اسیر شهرستانی
0
Altın Yaprak
نگاهش از دل ما بر سر نابود می رنجد
چو خوی نازکی دیر آتشی شد زود می رنجد
دماغ آشفته ام پروانه دیوانه ای دارم
به یاد شعله ای می سوزد و از دود می رنجد
برای خاطری چون غنچه پژمرده حیرانم
که چون بیند دل ما را غبار آلود می رنجد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş