شمارهٔ ۲۷۰
ا اسیر شهرستانی
0
Altın Yaprak
گاهی از نگه به رخم خنده می کند
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş