شمارهٔ ۳۰۲

داری تمام عالم اگر آشنا یکی است از توست هر چه خواهی اگر مدعا یکی است آیینه دار تفرقه باشد حضور دل صد جلوه بیش و ساغر گیتی نما یکی است در آب و خاک میکده دل دویی مباد درد ته پیاله و صاف وفا یکی است داریم قاتلی که ز یاد خرام او گرد خرابه دل و آب بقا یکی است در دانه تو دید فلک پاک گوهری هر چند سعی کامل نشو و نما یکی است گر چشم پاک هست ز آلودگی چه باک نور چراغ مسجد و میخانه ها یکی است پرواز خنده گل شوخ هوای کیست زلف پری و جلوه بال هما یکی است گر عیب از هنر نشناسیم دور نیست صد رنگ جلوه هست که در چشم ما یکی است گلدسته حواس ز یک رشته بسته اند داری دل درست اگر مدعا یکی است آسوده باش اسیر که از فیض یکدلی تأثیر آب و آتش و خاک و هوا یکی است