غزل شمارهٔ ۳۳ - اشک شوق

دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت جان مژده داده ام که چو جان در بر آرمت تا شویمت از آن گل عارض غبار راه ابری شدم ز شوق که اشکی ببارمت عمری دلم به سینه فشردی در انتظار تا درکشم به سینه و در بر فشارمت این سان که دارمت چو لییمان نهان ز خلق ترسم بمیرم و به رقیبان گذارمت داغ فراق بین که طرب نامه وصال ای لاله رخ به خون جگر می نگارمت چند است نرخ بوسه به شهر شما که من عمری است کز دو دیده گهر می شمارمت دستی که در فراق تو می کوفتم به سر باور نداشتم که به گردن درآرمت ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی باری چو می روی به خدا می سپارمت از جویبار چشم ترم سایه وامگیر تا چون مژه نهال تفرج بکارمت روزی که رفتی از بر بالین شهریار گفتم که ناله ای کنم و بر سر آرمت