غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویش‌نوازت

ای چشم خمارین تو و افسانه نازت وی زلف کمندین من و شب های درازت شب ها منم و چشمک محزون ثریا با اشک غم و زمزمه راز و نیازت خود کیستی ای نغمه نوازنده بی سیم امشب به جگر می خوردم زخمه سازت بازآمدی ای شمع که با جمع نسازی بنشین و به پروانه بده سوز و گدازت سر کن به شب و ناله شبگیر من ای دل تا شبرو عشقیم نشیب است و فرازت خوانند نمازم من اگر قبله ندانم ای کعبه دل ها که بخوانم به نمازت گنجینه رازی ست به هر مویت و زان موی هر چنبره ماری ست به گنجینه رازت ای سیب بهشتی به لب و گونه گلگون داغ است دل لاله که دیوی زده گازت در خویش زنیم آتش و خلقی به سر آریم باشد که ببینیم بدین شعبده بازت صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بار ای جاده انصاف ندیدیم ترازت شهری به تو یار است و غریب این همه محروم ای شاه بنازم دل درویش نوازت