غزل شمارهٔ ۱۶ - مرغ زخمی

ای جگرگوشه کیست دمسازت با جگر حرف می زند سازت تار و پودم در اهتزاز آرد سیم ساز ترانه پردازت حیف نای فرشتگانم نیست تا کنم ساز دل هم آوازت وای ازین مرغ عاشق زخمی که بنالد به زخمه سازت چون من ای مرغ عالم ملکوت کی شکسته ست بال پروازت شور فرهاد و عشوه شیرین زنده کردی به شور و شهنازت نازنینا نیازمند توام عمر اگر بود می کشم نازت سوز و سازت به اشک من ماند که کشد پرده از رخ رازت چون ننالی که درگرفته چو نی شور شیرین لبان طنازت چشم من در پی تو خواهد بود در کجا بینم ای پسر بازت گاهی از لطف سرفرازم کن شکر سرو قد سرافرازت شهریار این نه شعر حافظ بود که به سر زد هوای شیرازت