غزل شمارهٔ ۵۰ - جلوه جلال

شب است و چشم من و شمع اشک بارانند مگر به ماتم پروانه سوگوارانند چه می کند بدو چشم شب فراق تو ماه که این ستاره شماران ستاره بارانند مرا ز سبز خط و چشم مستش آید یاد در این بهار که بر سبزه می گسارانند به رنگ لعل تو ای گل پیاله های شراب چو لاله بر لب نوشین جویبارانند به غیر من که بهارم به باغ عارض تست جهانیان همه سرگرم نوبهارانند بیا که لاله رخان لاله ها به دامن ها چو گل شکفته به دامان کوهسارانند نوای مرغ حزینی چو من چه خواهد بود که بلبلان تو در هر چمن هزارانند پیاده را چه به چوگان عشق و گوی مراد که مات عرصه حسن تو شهسوارانند تو چون نسیم گذرکن به عاشقان و ببین که همچو برگ خزانت چه جان نثارانند به کشت سوختگان آبی ای سحاب کرم که تشنگان همه در انتظار بارانند مرا به وعده دوزخ مساز از او نومید که کافران به نعیمش امیدوارانند جمال رحمت او جلوه می دهم به گناه که جلوه گاه جلالش گناهکارانند تو بندگی بگزین شهریار بر در دوست که بندگان در دوست شهریارانند