غزل شمارهٔ ۱ - مکتب حافظ

گذار آرد مه من گاه گاه از اشتباه اینجا فدای اشتباهی کآرد او را گاه گاه اینجا مگر ره گم کند کو را گذار افتد به ما یارب فراوان کن گذار آن مه گم کرده راه اینجا کله جا ماندش این جا و نیامد دیگرش از پی نیاید فی المثل آری گرش افتد کلاه اینجا نگویم جمله با من باش و ترک کامکاران کن چو هم شاهی و هم درویش گاه آنجا و گاه اینجا هوای ماه خرگاهی مکن ای کلبه درویش نگنجد موکب کیوان شکوه پادشاه اینجا شبی کان ماه با من بود می گفتم کلید صبح به چاه افکنده ایم امشب که دربند است ماه اینجا ندانستم که هم از نیمه شب تازد برون خورشید که نگذارد ز غیرت ماه را تا صبحگاه اینجا تویی آن نوسفر سالک که هر شب شاهد توفیق چراغت پیش پا دارد که راه اینجا و چاه اینجا به کوی عشق یا قصر شهان یا کلبه درویش فروغ دوست می خواهی تو خواه آنجا و خواه اینجا بیا کز دادخواهی آن دل نازک نرنجانیم کدورت را فرامش کرده با آیینه آه اینجا سفر مپسند هرگز شهریار از مکتب حافظ که سیر معنوی اینجا و کنج خانقاه اینجا