غزل شمارهٔ ۱

آیینه بر خاک زد صنع یکتا تا وانمودند کیفیت ما بنیاد اظهار بر رنگ چیدیم خود را به هر رنگ کردیم رسوا در پرده پختیم سودای خامی چندان که خندید آیینه بر ما از عالم فاش بی پرده گشتیم پنهان نبودن کردیم پیدا ما و رعونت افسانه کیست ناز پری بست گردن به مینا آیینه واریم محروم عبرت دادند ما را چشمی که مگشا درهای فرد وس وا بود امروز از بی دماغی گفتیم فردا گو هر گره بست از بی نیازی دستی که شستیم از آب دریا گر جیب ناموس تنگت نگیرد در چین د امن خفته ست صحرا حیرت طرازی ست نیرنگ سازی ست تمثال اوهام آیینه دنیا کثرت نشد محو از ساز وحدت هم چون خیالات از شخص تنها وهم تعلق بر خود مچینید صحرانشین اند این خانمان ها موجود نامی است باقی توهم از عالم خضر رو تا مسیحا زین یأس منزل ما را چه حاصل هم خانه بیدل هم سایه عنقا