غزل شمارهٔ ۳۴

جز پیش ما مخوانید افسانه فنا را هر کس نمی شناسد آواز آشنا را از طاق و قصر دنیا کز خاک و خشت چینید حیف است پست گیرید معراج پشت پا را چشم طمع مدوزید بر کیسه خسیسان باور نمی توان داشت سگ نان دهد گدا را روزی دو زین بضاعت مردن کفیل هستی ست برگ معاش ما کرد تقدیر خون بها را در چشم کس نمانده ست گنجایش مروت زین خانه ها چه مقدار تنگی گرفت جا را از دستبرد حاجت نم در جبین نداریم آخر هجوم مطلب شست از عرق حیا را جز نشیه تجرد شایسته جنون نیست صرف بهار ما کن رنگی ز گل جدا را تا زنده ایم باید در فکر خویش مردن گردون بی مروت بر ما گماشت ما را آهم ز نارسایی شد اشک و با عرق ساخت پستی ست گر خجالت شبنم کند هوا را بیکاری آخر کار دست مرا به خون بست رنگین نمی توان کرد زین بیشتر حنا را دست در آستینم بی دامن غنا نیست صبح است با اجابت نامحرم دعا را از هر که خواهی امداد اول تلافی اش کن دستی اگر نداری زحمت مده عصا را خاک زمین آداب گر پی سپر توان کرد ای تخم آدمیت بر سر گذار پا را هنگام شیب بیدل کفر است شعله خویی محراب کبر نتوان کردن قد دوتا را