غزل شمارهٔ ۱۴۱ - سیه‌چشمان شیرازی

ش شهریار
0 Altın Yaprak
دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازی به شوخی می برند از من سیه چشمان شیرازی من آن پیرم که شیران را به بازی برنمی گیرم تو آهووش چنان شوخی که با من می کنی بازی کمان آسمان بین و سمند سرکشی پی کن که با تیر قضا بازی ست بر صید حرم تازی بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیم که حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی به هر بامی پریدن چشم عفت خیره می سازد کبوتر آشیان بازد از این آشفته پروازی خزان گل نوای بلبلان را در گلو بندد که بوم است آنکه با زاغ و زغن داند هم آوازی ز آه همدمان باری کدورت ها پدید آید بیا تا هردو با آیینه بگذاریم غمازی غبار فتنه بگو برخیز از آن سرچشمه طبعی که چون چشم غزالان داند افسون غزل سازی به ملک ری که فرساید روان فخر رازی ها چه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازد تو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی فشان از برگ گل شبنم که لاف شعر در شیراز بساط پیله ور را ماند و بازار خرازی هر آنکو سرکشی داند مبادش سروری ای گل که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی گر از من زشتیی بینی به زیبایی خود بگذر تو زلف از هم گشایی به که ابرو در هم اندازی به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانند طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.