غزل شمارهٔ ۶۷

خاکسار تو تپیدن کند آغاز چرا جرس آبله بیرون دهد آواز چرا جذب حسنت گره از بیضه فولادگشود دیده ما به جمال تو نشد باز چرا گرد ما راکه نشسته ست به راه طلبت به خرامی نتوان کرد سرافراز چرا دل به دست تو وما ازتو دگر مانع کیست خودنمایی نکند آینه آغاز چرا سیل بنیاد حباب ست نظر واکردن هوش ما هم نشود خانه برانداز چرا ساز بیتابی دل گرنه عروج آهنگ است نفس از نیم تپش می شود آواز چرا گرنه سازی ست یقین رابطه هر بم وزیر شکوه شد زمزمه طالع ناساز چرا بی نگاهی اگر از عیب و هنر مستغنی ست حیرت آینه دارد لب غماز چرا آتشی نیست که آخر نشود خاکستر پی انجام نمی گیری از آغاز چرا نیست جز خودشکنی دامن اقبال بلند آخر ای مشت غبار این همه پرواز چرا بیدل آیینه معشوق نما در بر تست این نیازی که تو داری نشود ناز چرا