Seni Bu Kimliksiz Zamanda

Seni bu kimliksiz zamanda Boşluktayken yani, Daha çok savunuyorum kendime. Uyuyorsun belki şu anda Belki benim hiç aklına düşmediğim bir yerindesin şehrin Biriyle sohpetin sohpeti çağırıyor, çoğaltıyor Ve ben hiçbir mavi düşün hiçbir yerinde görünmüyorum. Aslında hiçbir uzaklığa eremeyen yüreğim İçini durmadan kürekle boşaltır gibi yıkılmış evlerin Boşuna bir çabayı durmadan yaşatıyorum. Sana öfkeli olmak gibi birçok kötümser hisleri de duyuyorum derinde. Bu kalem elime yakışmıyor Utanıyorum bu giyindiğim sohbeti eksik sözleşmelerden Aşk; Sen, Aşk yine... Geçmişe sükun olmuş, yeni yetme düşünceler, Aşkın yeniden ilkel türemesi gibi Seni eskisinden daha trajik özlüyorum. Başa dönelim, en başa. Boşluğa karaladığım kabataslak formundan dolayı aşkı Tekrar tekrar, sürüncemeli sevgiler gibi Ağır ağır yeniden düşlüyorum. İnsan arada bir belki, daha sık şaşırır yolu Dönemez sürüklenir. Biri gelir, dizleri daha önceden yaralı Gözleri yarı aralık, sözcükleri açık seçik. Biri gelir durdurur Bir kardanadam erir soğuk bahçelerde Sabaha karşı sahil, gecenin son mavisindeyken, Aşk içime gömülür. Şimdi uyuyorsun belki, Belki tam sohbetin ortasında balıkçının çığlığı duyulur. İçinden geçen ince sızının hoşluğunda Kayaların dibindeki yengeçlere takılır aklın O bana yazdığın en güzel hikaye; İyonların uzun kuyruklu gemileri hani, Sessizce çekiliyor deniz, Seni benden alarak....