Kırgın

Eylül'e Gözbebeklerine dokunmadan yüreğimdeki ürkek çocuk, Söküp ciğerimden, arsız kızını alıp götürdün. Kanatlarını kırıp martılarımın Uçmasını istedin kendi denizlerinde. Ne yana baksam, senden bir iz bıraktın, Acılarım uzun, karanlık, yalnız geceler kadar dipsizdi. Ne kadar ulaşmak istersem sana, Bütün izler silinir, çareler tükenir, yollar belirsizleşirdi. Kanına zehir bulaştırdın durağan düşlerimin, Alıp en uzak diyarlara savurdun yarınlarımı. En masum hayallerimle seviştin sabahlara kadar, Kan revan kirlettin arzularımı. Tutmadığın sözlere hangimizin borcu var, Bilmiyorum, ömrümden kaç yılımı piç ettin. Sayende, en kutsal değerlerim bir yığın enkaz, Anlamadım, severek nerede hata, suç ettim. Sende kalan yanlarımı geri ver, bende ne varsa zaten senin, Gözlerin, görmediğim rüyâdan irkilip uyanmaktır, Anlamaktır sessiz gidişini kış kıyamet yokluğun, Küfürbaz kırgınlığım, sen gibi bir soysuzu aşka layık sanmaktır...