Diyarbekir Mahpushanesinden Notlar

I Hayatı sinsi bir yılan gibi sürünerek götüremeyiz sararan ayvaya kızaran nara karşı yüreğimizi zincirletemeyiz ancak ellerimize zincir vuralar II Bir kızın örüklerinde kırılan sızı yarin dudağında gevşeyen öfke ve kuytularda daralan umut bizim değildir biz ki anaları ağlatmanın sırrına erdik ve yol gözlemesini bellettik yavuklulara ve kırıldıkça bütünlenen ve törpülendikçe bilenen direncin daldasında suladık fideleri hergün yeni bir cana türkü dizemeyiz biz hergün dalıp dalıp gidemeyiz kahrın ve sevdanın eriten ateşine çünkü kan ile zindan ile büyümüş acılardan süzülmüş alının şavkında güneş ışıyan yeni bir hayata yeminliyiz III Şarkılarımız gür ve geniş bir soluk ister yenilgiyi dişleri kenetli karşılamalı ihaneti de saçlarından satır satır mısra çektiğin boynundaki kara benden öptüğün yar seni bırakıp giderse gider gidenden olmamalı yanan cığarada ve atılan voltada ezilen keder bırak erken vursun arkadan vuran bıçak bırak erken kanasın kısrak sevdanın kancık tekmesi ki sağalması tez olur yarın çoğalan öfkeyle ve kızaran gülle dostu düşmanı ayırmak zordur bir de yemini düşürüp kırmamak gerek bahar balyozunda gül kırımında bile nede olsa sevmenin baharındayız ama kızların baldırlarında ve kasıklarında yorulamayız IV sancıyan dişi koparmak zorundayız körelen tırnağı da çocukların yargısı kesindir çünkü bugün dünü nasıl yargılamışsa ve yarın bugünü nasıl yargılayacaksa ezel ve ebed yasa bizim içinde vardır çocukların yargısı kesin ve yanılmazdır