Toprak

Ben senden var oldum sana döneceğim Her zaman sana mutacım toprak... Her açan menekşeyi, sümbülü sende göreceğim Sana her zaman muhtacım toprak Yağan yağmuru sen olmasan kim tutar Yeşeren bütün bitkiler sende kök atar Sensiz her şey yok olur batar Sana her zaman muhtacım toprak... Güller, dikenler hep senin eserin Her tohuma kök verir nefesin Hiç tükenmez büyük olsa da hevesin Sana her zaman muhtacım torak... Üslubun hiç değişmedi gururun yok Naz etmezsin sevgin her şeyden çok Yüreğime hançer saplansa kalbime ok Yine sana her zaman muhtacım toprak... Koca çınarlar kök salar üzerinde İmparatorluklar kurulur her yerinde Bir ana gibi hep okşarsın sevginle Sana her zaman muhtacım toprak... Bir karışın bile savaştırır insanları Dökülür üzerine akan kan kırmızı kanları Kabul edersin bütün ölen canları Ölümler bile sana muhtaçtır toprak... Kimse kabul etmez kefensiz bedeni Yapılan her şeyin var bir bedeli Ancak sen kabul edersin ebedi Sonsuzluğa kadar sana muhtacım toprak... Şinasi'yim yazmakla bitiremem seni En büyük aşk ile yaşatırım sevgini Zamanı gelince kollarına alırsın beni Ölünce bile sana muhtacım toprak...