Ümit Bahçesi

Bir gün ümit bahçesine daldım Ne ayva kalmış ne de nar Ben de hemen nasibimi aldım Beni soracak ne ana kalmış ne de yar Çiçeklerin boynu bükülmüş hep solmuş Ağaçların dibi karıncalara yol olmuş O güzelim bülbül kuru bir dala konmuş Ne onun halini soran var ne de benim Ağaçlar o kadar eğilmiş ki yaşlı arıyor Gelip geçenden marangoz soruyor Âsa olmak için feryat ediyor Ne marangoz kalmış ne de yaşlı Bir ara kahkaha edip bir şeyler düşledim Köşede kalan bir ayvayı hemen aşladım Her gün onu okşayıp sulamaya başladım Yıllarca bekledim başını Meğer ümit bahçesi hepten kurumuş Ne ayva yeşerdi ne de ben.