Bana Kal Deme

Hoşçakal, Ey beyaz örtülere bürünmüş şehir, Hoşçakal, Ey hayallerimle, hüzünlerimle, umutlarımla Bir Nuh tufanı sonrası Arkamı dönüp gittiğim şehir. Ey Kalmak istediğim, Kalırsam, yeniden yeşerttiğim yüreğimi Yitireceğim şehir. Ey sevdiğim şehir, Nuh tufanı kadar eski sanki gidişim Ve bir Nuh tufanı sonrası Ağrı dağında kayıplara karıştı benimle beraber yüreğim Her geldiğimde Divane gibi arayıp durduğum Bulamadığım yüreğim, Ey beyaz örtülere bürünmüş şehir, Sende o kadar şey kaybettim ki O kadar cevapsız soru bıraktım ki O kadar çaresiz kaldım ki… Şimdi giderken bakma bana böyle, Kal dercesine, Bilirim, sıcaktır bu soğuk örtünün altındaki toprağın. Bilirim, korur, kollar, sever… Ama ben kalamam, Ben burada yitirdim Bütün kırmızı güllerimi. Şimdi güzel de olsalar, Bana kardelenler sunma Zira bir ömürdür, kardelen gibiyim. Bir ömürdür zordayım. Bana kal deme! Çünkü umudumun gözü bende Ben kalamam sende Bana kal deme! Ben sende bir beni değil, Ben sende, Ağrı Dağı kadar büyük bir sevda bıraktım. Kalırsam yaşayamam. Bana kal deme!