Bekle Deseydin..!

Ey yüreğimin müebbet misafiri Biliyor musun ki? Hiç terk etmedin yürek mabedimi. Oysa kaç kez söküp attım içimden seni. Yolum yüreğime her düştüğünde seni orda görünce kaç kez ölmek istedim. Belki sende çıkar gidersin diye öylece. Ama gitmedin, Mevsimler geçti, iklimler değişti, Yüreğime kimler geldi, Kimler gitti yüreğimden Ama sen hiç gitmedin. En soğuk, en uzun, en ayaz mevsim gibi çakıldın yüreğime. Ve bu yürek hiç görmedi sıcaklığını En kara kışlar bile geçti ömrümden Ama sen hiç geçmedin. Güneş çok sonra da olsa açtı. Sabahlar oldu çok kez. Uzun aydınlık günler… Akşamlar geldi sonra üzerime bazen çok durdular, bazen uzun gecelere saldılar yüreğimi. Ama ben hep ufka diktim gözlerimi ve bekledim günlerin doğmasını. Biliyor musun? kutuplarımda ki o uzun geceler bile bitti Ama sen hiç bitmedin. Madem bitmedin, bitmeyecektin. Bitmek mi istemedin? Madem ki bitmek istemedin. Neden bana bir kez olsun bekle demedin? Eğer bana bir defa bekle deseydin, emin ol ki geleceğin zamanı bile bilmeden bir ömür boyu seni beklerdim. Sen hiç gelmesen de beklerdim. Oysa sen hiç bekle demedin diyemedin belki de… ya beklememden ya bekletmekten korktun. Aşkın küçük bir tarifini yapmıştın bana ve ben o tarifi yüreğime kazımıştım "aşk hayal etmek, beklemektir" demiştin Güzel demiştin, güzel demiştin ya hakkını verememiştin bekleyememiştin. Ve kimbilir sen şimdi, hangi uzağın yakınındasın? hangi güzel çocuğun gözbebeğinde söylüyorsun en güzel türkülerini? Kim bilir hangi türkünün sevdasındasın? Kim bilir nerdesin? Kim bilir kiminlesin? Kim bilir bekler misin?