Gel Sen!

Karanlıklar içinden bir ses duyuyorum, Git diyor inadına. Korkuyorum! Uzun uzun susuyorum… Ellerimde senden kalma bir soğukluk. Ne desem de yokluğunda düşüyorum Ellerin yok ya, tutunamıyorum… Nasır tutmuş yüzük parmağım! Kimseler fark etmiyor sensizliğimi, Tutup bir de buna yanıyorum… Kaybettim ben kabul… Ama sen yeni bir masal değil miydin, Uykusuz gecelerime? Yoksa öylesine mi gelip geçtin Ya da uğrak mı yaptın gönlüme… Seni görmeyen gözlerimin kızarıklığı Gizlenmiyor… Oysa seninle renklenirdim… Tebessümlerle yaşar, Yüzünün yankısında nefes alırdım… Şimdiyse kocaman bir boşluk… Şehirler bana dar geliyor Hangi mekânlara sığarım Ya da hangi tartı tartar Yokluğunun ağırlığını… Ben ezilmişken sevdanın yükünden Sana hiç ağır gelmedi mi ayrılığım? Düşlerimi satmadım ben, Tadımsız mutluluklara! İnadına tutundum aşkına Git’me diye bir şey yap(a)masam da Sımsıkı sarıldım umutsuz, Senli anılarıma… Koştum sokaklarda Adını aradım duvarlarda Çıkmazlar karşıladı yine Hep mi sonlara mahkûmdu bu aşk Kime hangi sitemi edeyim yâr? Yok, hayır bitmiş olamaz ya, Gitmiş olamazsın! Biz yok olamayız Gel tut yüreğimden Uzanalım sonsuzluğa… Bir şarkı daha yazalım seninle Başı mutluluk sonu mutluluk olsun. Son bir kez daha yanalım, Yanmadan kor olmuyor aşklar! Sonrasında sonsuz yarını kucaklayalım Sevgili… Sadece, gel sen!