Miras Yalnızlık

Gönlümün bahçelerinden Bir gül daha soldu bugün Geç kalmalardan kalma Bir hissizlik avucumda Geçmişimi yem yapayım Diyorum geleceğime Olmuyor Onca aç kurt varken Kendimi kaybediyorum Acımtırak masallar Sahiplerini arayan kimsesizliği anıyor Ne yana dönsem başımı Orada sensizlik yatıyor Nefesin yok belki ama Yokluğun her an ensemde… Sözlerimden saklanmış sevgi Çıkmıyor yaban ellere Sadece susmak oluyorsun bana En çok da susunca bağırıyorum Kelamım sen çığlıkları atıyor an be an Çılgınlık yapıp çıksam Karşına diyorum Ne diyeceğim ki Seviyorum mu? Demez misin, ? Onu biliyorum, Başka şeyler söyle! Bilmek değiştirmiyor işte Senin de başkasını sevdiğin gerçeğini Bir şiir daha ölüyor bugün Atlıyor uçurumlardan Sensizliğe intihar ediyor Ama sebebi sen ol istemiyor Sensizlik zaten kaderi olmuş Düşünmenin en büyük kaybını Anıların israfıyla karşılıyor beynim Neye yarar boş kalabalıklar İçimde sen olduğunu bilip Varlığınla kandırılmak avutmaz artık Bir ayrılığın enkazından kalkamıyor içim Zedelenmiş aşka dair her şey Hafıza kayıplarım var Mutluluklarıma dair Kabullenmiyor ölümünü aklım… Gitmiş olman mı ölmüş olman mı? Yok, yok sen yaşa Ben seni öldürürüm içimde Yeter ki atsın kalbin Benim için atmasa da Bir yerler de başkalarıyla olsan da Atsın işte Ben yaş’lı olsam da Sen yaş’a yaş’larıma inat Yalnızlığıma eş olurum ben Senin yerine koyarım Nasılsa senin yalnızlığın değil mi? Ayıp olmaz sanırım Ha sen ha senden miras yalnızlığın… Susar yazarım en içli şiirlerimi Sen olursun Ben olurum Ama biz olamayız Sonraysa adı aşk olur işte Finale ise yokluk kalır Film biter…