Hadi Şimdi Git, Kendine

Kaç acının bedelini daha taşır bu beden, Gecikmiş mutlulukların kefaretini öderken? Kayıplarda yadigâr bir yalnızlıkla boğuşurken, Birikmiş yalnızlıkları taşır yürek… Korkak sevdaların bedelidir yalnızlık! Sonralardan ürkerek, Bir kente asar umutlarını… Ve terk eder geçmişi, Geleceğe tutunmak için! Dünlerin cesareti işe yaramayacak! Gözlerinde anlık hüzün birikecek… Taşıyamayacağın bir yük binecek ömrüne, Ölüm dilerken yaşamak zaruret gelecek! Kaçamayacağın gerçekler saracak geleceğini, Yaşamayı dileyip ölümü yedeğe alacaksın! Sonra geç kalmışlıklardan ödün verip, Benliğini acımasızca harcayacaksın! Gururunu hiçe sayıp, Ezik bir yola halı olacaksın… Uzanıp tutarım sandığın eller Boğazına yapışacak. Boylu boyunca hüzne yoldaş olacaksın Aşk yağmurları altında… Ve sanma ki geçecek kederin! Her nefeste özlemle yutkunamayacaksın… Umudunu yüklediğin dağlara karlar yağarken, Donduğunu fark edip Ölüm uykusundan kan ter içinde uyanacaksın. Bense çoktan iç yangının olmaktan gitmiş olacağım! Donukluğun eriyip, Oluk oluk yalnızlık akacak! Gittiğim gün geleceksin kendine, diyeceksin ki; ‘Geleceğimi bir hiç için mi firkatin koynuna salmışım’ İş işten geçmiş olacak. Geçmiş olsuna gelecekler, Hastalıklı, tarı felç umutlarına… Bir geçmişin uğrunda terk ettiğin beni, Sokak aralarında mumla arayacaksın! Her an yanında olduğum günleri özleyip, Kimsesizliği kaldırımlara vuracaksın! Oysa en çok yüreğimdeydin… Kahrından ah’lar türeyecek! Sana bir sırtlan gibi saldırırken geçmiş Yarınlarını sahiplenen yalnızlık sana sırt dönecek. Oysa en çok bugünümdeydin! Kalamamanın ızdırabı tutacak, Kusamayacaksın! Yarınlarını bir yolcuya bırakıp el sallayacaksın, Asla dönmeyecek bir otobüse... Islak gözlerinin güzelliğine aldanırım sanma Artık timsahlar gerçekçi değil! Yalnızlığa kesilen bilete küfredip, Ardı arkası kesilmeyen yolları izleyeceksin. Ben mavi bir kente yol alırken Yollar seni sensiz bırakacak... Sen beni boş ver de sahip çık kalbine! Yine aldanmasın sahte gülüşlere… Ardına bakmadan gittiğin her yol, Seni bensizliğe götürecek! Senin engel olmaya takatin kalmayacak. Hadi git, kendine! Düş sür gecelerin ; ‘yalnızlığın sürmesi’ niyetine Ben ağırlarım yalnızlığı Sen ağır gelme sana Unut beni… Kalmayı beceremedin bari Seni al benden öyle git! Ben aşkımı yasıma sarar üşütmem… Sen unut; Ben çocuklarımda yâd ederim seni… Unut! Çünkü en çok yokluğundaydım... Hadi git, kendine! Ben yaşarım seni gözlerimin buğusunda… Ha unutmadan; Çok sevdim sevgili! Unutturamam seni kalbime Hadi şimdi git, kendine…