Misafir Mutluluk

Benim doğduğum şehirlerde, Geceleri soğuk olurdu… Üşümemek için annemize sarılamazdık… Diğer elimizi sıkıca tutar, Hayallerimize sarılırdık… Masallarımızla ısınırdık… Sevdaya rüyalarımızda düşer, Sevgiliye koşarak sarılırdık Türk sineması tadında… Ve en çok da kavuşamayacağımız Yâr’i severdik… Bir olmaza tutulduğumuzu söyleyenlere de Bari bunu bana bırak der Mahzun bir gülüş atardık… Çoğu kez baka kalırdık Mutlu çiftlerin ardından Hiç hayal kurmuyormuş gibi Bir de onların ardından dalar Uzun uzun düşünürdük… Sonra bir irkilmeyle uyanır Kendi kendimize; ‘Hadi oradan’ deyip Oyuncak bebeklerimize düğün yapardık. Gelinliklerini ellerimizle dikerdik Damatlar yine kayıptı ama olsun Biz yine de evcilik oynardık; Anneli babalı çocuklu… Uzaklara dalarken Sokağın ta en ucundan onu görür Bir duvarın ardına saklanırdım Ama işte yine yakalanırdım Saklambaçta benden iyisi yoktu Ama işte söz konusu o olunca Tepe takla olup sobelenirdim… Yaklaştıkça kalp ritmim değişirdi, Sonra rüzgâr gibi gelir geçerdi… Film gibi olurdu o an her şey Ağır çekimde ve hiç bitmeyecek gibi… Öyle bir bakış atardı ki, Orada öylece kala kalırdım… Mahalle maçları olurdu her Pazar Koşa koşa giderdik Bağırış çağırış kavgalar Hepsine gülerdik ama O düşünce tüm dünya susardı Onun acıyla kıvranışı konuşurdu sadece… Elimdeki kolonyalı mendille Kimseye aldırmadan giderdim Tam silecekken alırdı elimden Eliyle oturduğum yeri gösterirdi… Gözüm arkada yine giderdim… Gülüşmeler duyulurdu Aldırmazdım hiç birine de Onun bana alaylı bakışı kahrederdi Bilmezdim ki başka bir sevdiği olduğunu Ve benim ona olan ilgimin Tam bir dalga konusu olduğunu Soyunma odalarında anlatıp anlatıp güldüğünü… Yıllar birbirini kovalarken Bir gün yine aynı sokakta gördüm onu Değişmişti tabi, Aramızda kalsın daha da yakışıklıydı artık… Aynı yürüyüş aynı bakış… Bu kez saklanmamıştım Aynı edayla karşısından yürüdüm Yaklaştı yaklaştı Yanımdan yine geçti gitti hiç bakmadım… Birkaç kez daha karşılaştık Tanımadı tabi her defasında da Hala aynı acı Bir yerler de bir şeyler kanıyor Ama büyüdüm koca kız oldum Sebebini anlatamıyorum… Anladığım şuydu ki Yılların geçiremediği tek şey O ağrıydı Kimsenin karşısında hissedemediğim O duyguydu… Şimdi çocukluk resimlerimize bakıyoruz Tabi aklımızda kalan Ama sadece beynimizin çektiği Fotoğraf kareleriyle birlikte… Kim bilir belki başkalarının Mutlu sonları olur deyip Adını verdiğim oğlumun gözlerindeki Umuda dalıp yine uzun uzun düşünüyorum. Hala bekliyorum onu değil Mutluluğu olur da bir gün Benim semtime de uğrar diye… Kapımı çalar, Hiç olmadı misafir ederim diye…