Hiçbir Aşk Şiirimi Sana Yazmadım

ben hiçbir aşk şiirimi sana yazmadım zaten, say ki; bir yaz günü ürkek bir bulutun kalbiydi gözbebeklerimde titreyen… kurumuş bir dal gibi kırılmaya meyilliydi kirpiklerim ve yeminliydi geceler düşlerimi deşmeye… en muamma yerinde bir romanın ifşa olmuş bir sevdayı durup durup kanatıyor şiire bulaşmış ellerin bilip bilmeden oysa ben, hiçbir aşk şiirimi sana yazmamıştım zaten… keskin bir kılınç darbesiydi çöle mazhar dudaklarımda bıraktığın sus payı… konuşamam. konuşmam da. hareli gözlerinden ürperir içim o an bir 'hiç' olurum sanki gözlerinde eririm… ve nar çiçekleri geçer gözlerimin önünden yüzünün rengi değişir yüreğinden kuşlar havalanır o vakit yüreğimin deltasında son bulur uçuşları nasıl beslerim şimdi ben aşktan nefessiz kalmış bu kuşları? tek tek her biri avuçlarımda aşkından ölürken, ben hiçbir aşk şiirimi sana yazmadım zaten… ağlayamam. ağlamam da üstelik. ahdim var bir kere, güldürtmem, saçma sapan şehirlerin arabesk ışıklarına kendimi. milyon kere isyan kokar geceleri ve bir o kadar da barut intihar yazılıdır künyesinde doğan her gülün. kara bir sevdanın gölgesi sol yanıma umarsız vururken ben hiçbir aşk şiirimi sana yazmadım zaten… yazmadım. yazmam da bundan sonra. bilirim; gözyaşlarımdan inciler dizerim daha iyi şiir yerine. yazsam; nasılsa bir sokak yosması olup çıkar dillerde… dar gelir ilham perilerime kalbimin karanlık sığınakları zaman kekeme kalır, fesleğenler kokusuz, güller mahpus gözlerine, gözyaşlarımdan inciler dizerim daha iyi şiir yerine… 'bitsin' diye su vermediğim hüzünler boy verip yeniden bitiyor avuçlarımda s/imsiz yıldızlar ağıyor gecelerime yine ve sensiz doğan her güne çaresiz u/yanıyorum… adın 'kara sevda' diye düşüyor kayıtlara çapraz sorgularda sabahlıyorum… kuşlar… sen gibi… bensiz iklimlere göç ederken ve bu şiirin terkisi ancak bu kadar hüznü sırtlanırken ben, hiçbir aşk şiirimi sana yaz/a/madım zaten