Siyaha münhasır / ru be ru

son vapuru da kaçıran çığırtkan bir martı kadar telaştayım bu akşam yanaklarıma süzülen damlaları okşayan imbat kurşunî kubbeleri sırlıyor bir yandan bir yanılgı bu bir yansıma sanırım bütün bunlar her şafak aşk ile yuduğum saçlarım akşam akşam neden bu kadar tarümar denksiz bir cengin ilk habercisidir düşer göğe bir bir yıldızlar ve sözüm ona arsızca sırnaşır uçarı bir ruh olup çıkar ayın hüzmeleri gözbebeklerimi kavrar hamuş bir kelebekten âlâ içli içli bir şiir sızar damarlarıma ansızın aks-i sevdadır belki de kimbilir… ellerimde eriyen zaman tığ topuklarıyla ezip geçiyor yıldız yokuşu’nu sırça saraylar bile artık görünmez oluyor karanlıktan önce ıslak bir duvara çarpıp ardından pervasız bir ıslığa saklanan düşlere inat kutlamak gerek şimdi “ ru be ru ” mavisi yitmiş simsiyah bir gecenin doğuşunu