بخش ۲۰

زشوق آن رخ زیبا همی کشم آوخ دل جراحت من بین و سینه لخ لخ در جواب او شمیم قلیه و بغرا وزید از مطبخ مشام جان مرا تازه ساخت این بخ بخ دلا چو تازه کند جان به فصل تابستان مباش غافل از آن بکسمات و شربت یخ چنان عدوی تن جانفزای بریانم که گر به دست من افتد بسازمش لخ لخ ز اشتیاق حلیم و هوای قلیه برنج به پیش مطبخیان می کشم هزار آوخ مرا به صبر مفرما ز زلبیای عسل که هست نازک و شیرین و صبر اوست چه تلخ به پیش اطعمه خواران به معده آتش جوع هزار بار فزونتر ز آتش دوزخ شود به صومعه صوفی مقیم پنجه سال اگر چه روزنه ای وا کنند از مطبخ